Opnieuw in De Morgen van 23 juli (man, hoogdagen voor traditionele media hier ten huize Digitaalmeanderen) las ik een stukje van een of andere auteur die het nodig acht iPadeigenaars belachelijk te maken. Meer specifiek heeft hij het over de gekken die de vreemdste dingen doen om hun iPad in de vrije wereld (lees strand/rand van het zwembad,…) te gebruiken. Zijn (Tyler Brûlé, hoofdredacteur Monocle magazine) artikel kopt: “De krant op het strand? Ja. Een iPad? Nee!” Ter verdediging zie ik een beetje krant nu ook niet meteen bruikbaar bij een beetje zeebries. Meer nog, een krant is pokkevervelend om zelfs maar thuis te lezen, tenzij je ze kan openslaan op een tafel. Hoopje papiervellen… tseh. Maar eerlijk is eerlijk, het ding (iPad) is onbruikbaar in volle zon.

Waar het artikel me echter tegen de borst stuit is dat de auteur ervan uitgaat dat velen onder ons de iPad in het openbaar gebruiken om überhaupt te tonen dat we zo’n ding hebben. Statussymbool zeg maar. Ik behoor tot de lichting fanboys die het toestel vanuit de US lieten overkomen, maar geloof me vrij, de reden hiervoor was niet om ermee te showen. Ik geloofde in de vernieuwende rol van het toestel, en kon eerlijkwaar gewoon niet wachten om er media mee te consumeren op manieren die mij het aangenaamst leken. Helaas betekende dit dat ik maandenlang met schroom hier en daar het toestel op een publieke plaats gebruikte. Ik voelde me helemaal niet pochend of zo, maar eerder ongeloofelijk beschaamd en bekeken.

Gelukkig ben ik binnenkort van dit vervelende gevoel verlost. Met de officiële introductie van de iPad hier in België zal het toestel wat meer in het straatbeeld komen. Wie weet kan ik dan op mijn gemak op een terrasje mijn digitale ‘de Standaard’ lezen zonder dat ik een analoge versie rond mijn iPad moet wikkelen om toch maar niet teveel blikken op mij gericht te zien. Hopelijk is het dan bewolkt ;)

ipad kranten tablet