Digitaal meanderen

Vandaag had ik weer zo’n dag. Mega druk en veel te veel ‘ToDo’s’ in mijn ‘Things‘ (waar blijft die sync trouwens). Gelukkig had ik de kans om even stoom af te blazen in de vorm van ‘kennisdelen’. Slachtoffers van vandaag waren een groep Drupal developers in spe die bij dotProjects (huidige werkgever, plugje) aan een opleiding begonnen zijn, en een aantal designers van een niet nader genoemde partnerbedrijf.

• Inhoud van stoomaflaatsessie 1: Inschatten van een project, scrummen, planningpoker, stories, tasks, priorities, de hele agile rimram.
• Inhoud van stoomaflaatsessie 2: Designen met een CMS in het achterhoofd.

In beide sessies voelde ik steeds weer hoe mega fijn het is om bij mensen een groeiend begrip te zien voor de zaken die je hen tracht bij te brengen. Alsof je de ‘klik’ zo kan zien. En dan vind ik het zo jammer dat ik dat niet meer kan doen. Hey, waarom niet. Waarom niet meteen ‘consultant’ worden of zo. Lekker met kennis gooien en er voor betaald worden ook. Maar dan denk ik aan het beeld dat ik zelf heb van ‘consultants’: gasten in maatpak (*guilty*), rad van tong (*guilty*) en met heel veel ‘wijsheid’ die eigenlijk een hoopje gebakken lucht is, want vaak beschrijven ze een ideaalsituatie die nauwelijks haalbaar is binnen veel bedrijven (*eh, not so guilty*).

Om een of andere reden is het maar beter zo. Want wees nu eerlijk. Als je fulltime consultant bent, wanneer been je dan zelf de kennis bij die je niet opdoet terwijl je aan het consulteren bent? Het web verandert steeds. Nieuwe technologieën, nieuwe toestellen,… Je moet er eigenlijk steeds opnieuw mee geconfronteerd worden om mee te zijn. En mij maak je niet wijs dat je al die kennis opdoet door andere consultants bezig te horen. Dan speel je gewoon echokamer zonder écht te weten wat het betekent in de praktijk.

Voorbeeldje? De laatste jaren ben ik (amateurfotograaf die ik ben) trouw geabonneerd op een fotografie podcast. Zowat alle fotografische termen en technieken passeren er de revue. Ik kan iedereen zo een reeks tips geven die hun fotografie een pak verbeterd. Betere compositie, spelen met licht, kiezen wanner welke foto’s waar te nemen, noem maar op. Maar het is verdorie veel te lang geleden dat ik zelf nog eens echt op foto-uitstap gegaan ben.

Wanneer val je dan eigenlijk door de mand? Om het voorgaande voorbeeld terug op te nemen: veel mensen zijn daadwerkelijk geholpen door mijn tips. De inhoud klopte, de resultaten waren er en de tips hadden dus weldegelijk waarde, maar ik heb steeds het gevoel dat ik niet ten volle zelf de kennis heb over de kennis die ik verdeel (weird).

Volgens mij val je door de mand als ‘de ideale situatie’ niet bestaat en er geïmproviseerd dient te worden. Om terug op ‘consultancy’ te komen. Een goeie consultant is eigenlijk ‘consultant’ in bijberoep. Dagelijks met de neus op de harde feiten, en uit die ervaring capabel genoeg om in uitzonderlijke situaties te ‘improviseren’.

Zijn er consultants in de zaal? Zin om je mening te delen?