Laten we eerlijk wezen, we zijn er al een tijdje op aan het wachten. Bijna twee jaar om exact te zijn. Maar één partij is dan toch op de proppen gekomen met iets ‘voor de massa’. En wie beter dan Apple om iets wat technisch vrij moeilijk is toch eenvoudig en toegankelijk te maken:

Check deze video

En vervolgens deze

En ga dan aan de slag met iBooks Author voor de wonderbaarlijke prijs van ’0′ euro. De iBooks Author is voor DIY publishing wat Youtube is voor ‘waar-kan-ik-mijn-video-van-de-kat-kwijt-op-het-net’ mensen. Maar dan met een positieve connotatie.

Op 20 minuten had ik een beperkte ‘portfolio’ voor ons bedrijf (mijn werkgever wel te verstaan). De moeilijkste actie in heel het proces was het uitvinden van tekst die op wat sloeg. Foto slideshows, video-integratie, animated in en uitzoomfunctionaliteit met extra uitleg voor de lezer. Ideaal om op klantenbezoek te gaan, een commerciële speech af te steken en op het eind een ‘one-more’thing’ te doen. “Oh ja, als je wil, ik zag dat je een iPad hebt?!” “Download onze portfolio app maar eens dan kan je het allemaal op je gemak nog eens overlopen.” “Er staan nog een boel andere interessante zaken in.”

We zetten ook even de Mac fan-boy hoed af. Is dit iets voor uitgevers? Misschien wel. Ik kan me vast inbeelden dat enkele uitgevers op het punt stonden om stevig in de buidel te tasten voor een zwaar pakket met stevige bandbreedte kosten voor de verdeling van hun ‘issues’ om dan plots dit te zien. En het kostenplaatje? 1 Mac, 1 iPad… done. Maar wat dan met heel onze Indesign flow? Wel, ik ben er zeker van dat de bronteksten voor die Indesign flow in 90% van de gevallen afkomstig zijn van een Word document. Dus importeren we vlotjes. Dat is meteen een heel pak van de kleindere uitgeverijen die een heel grote asset in hun toolset bijkrijgen.

Doelpubliek zouden uitgeverijen zijn die schoolboeken maken. Maar niets houdt een fotograaf, of een bedrijf, tegen om hun portfolio zelf uit te geven. Of een kinderboek? Of studenten die een naslagwerk maken? ’t Worden leuke tijden.

Nu nog een school vinden die het aandurft om een degelijk ICT beleid te voeren mét de middelen én de bereidheid van directie én leerkrachten. Auch!

Vandaag had ik weer zo’n dag. Mega druk en veel te veel ‘ToDo’s’ in mijn ‘Things‘ (waar blijft die sync trouwens). Gelukkig had ik de kans om even stoom af te blazen in de vorm van ‘kennisdelen’. Slachtoffers van vandaag waren een groep Drupal developers in spe die bij dotProjects (huidige werkgever, plugje) aan een opleiding begonnen zijn, en een aantal designers van een niet nader genoemde partnerbedrijf.

• Inhoud van stoomaflaatsessie 1: Inschatten van een project, scrummen, planningpoker, stories, tasks, priorities, de hele agile rimram.
• Inhoud van stoomaflaatsessie 2: Designen met een CMS in het achterhoofd.

In beide sessies voelde ik steeds weer hoe mega fijn het is om bij mensen een groeiend begrip te zien voor de zaken die je hen tracht bij te brengen. Alsof je de ‘klik’ zo kan zien. En dan vind ik het zo jammer dat ik dat niet meer kan doen. Hey, waarom niet. Waarom niet meteen ‘consultant’ worden of zo. Lekker met kennis gooien en er voor betaald worden ook. Maar dan denk ik aan het beeld dat ik zelf heb van ‘consultants’: gasten in maatpak (*guilty*), rad van tong (*guilty*) en met heel veel ‘wijsheid’ die eigenlijk een hoopje gebakken lucht is, want vaak beschrijven ze een ideaalsituatie die nauwelijks haalbaar is binnen veel bedrijven (*eh, not so guilty*).

Om een of andere reden is het maar beter zo. Want wees nu eerlijk. Als je fulltime consultant bent, wanneer been je dan zelf de kennis bij die je niet opdoet terwijl je aan het consulteren bent? Het web verandert steeds. Nieuwe technologieën, nieuwe toestellen,… Je moet er eigenlijk steeds opnieuw mee geconfronteerd worden om mee te zijn. En mij maak je niet wijs dat je al die kennis opdoet door andere consultants bezig te horen. Dan speel je gewoon echokamer zonder écht te weten wat het betekent in de praktijk.

Voorbeeldje? De laatste jaren ben ik (amateurfotograaf die ik ben) trouw geabonneerd op een fotografie podcast. Zowat alle fotografische termen en technieken passeren er de revue. Ik kan iedereen zo een reeks tips geven die hun fotografie een pak verbeterd. Betere compositie, spelen met licht, kiezen wanner welke foto’s waar te nemen, noem maar op. Maar het is verdorie veel te lang geleden dat ik zelf nog eens echt op foto-uitstap gegaan ben.

Wanneer val je dan eigenlijk door de mand? Om het voorgaande voorbeeld terug op te nemen: veel mensen zijn daadwerkelijk geholpen door mijn tips. De inhoud klopte, de resultaten waren er en de tips hadden dus weldegelijk waarde, maar ik heb steeds het gevoel dat ik niet ten volle zelf de kennis heb over de kennis die ik verdeel (weird).

Volgens mij val je door de mand als ‘de ideale situatie’ niet bestaat en er geïmproviseerd dient te worden. Om terug op ‘consultancy’ te komen. Een goeie consultant is eigenlijk ‘consultant’ in bijberoep. Dagelijks met de neus op de harde feiten, en uit die ervaring capabel genoeg om in uitzonderlijke situaties te ‘improviseren’.

Zijn er consultants in de zaal? Zin om je mening te delen?

De laatste tijd word ik steeds meer met dit dilemma geconfronteerd. Moeten we nu native apps gaan ontwikkelen of toch maar crossplatform op de html5 wagen springen?
Een half jaar geleden zou ik zweren bij native apps. Android was toen nog om over te giechelen, en html5 was een mooi buzzwoord, maar de praktische toepassingen die ik toen gezien heb waren dan weer om te grienen. Zelfs heel recentelijk schoten me woorden te kort om mijn afgrijnzen te omschrijven bij het zien van een html5 iPad magazine. Trage, schokkende interface en veel wachten.

Een collega bij dotProjects bestookte me echter met wat links over de Financial Times app die recentelijk in html5 editie uitgekomen is.

Een andere collega was dan weer betrokken bij de creatie van een op Drupal geënte mobiele site in html5 waar net zoals bij FT’s app de data eerst gedownload wordt om vervolgens lekker spiffy over het scherm te glijden. Vooral die datastorage capaciteiten spraken me wel aan.

Maar toch. Laten we eerlijk zijn. Die FT app is niet veel meer dan een veredelde site met wat kleine fotootjes, wat streaming video en veel tekst. Ideaal voor nieuwssites, begrijp me niet verkeerd, maar niet echt ‘up to spec’ als je het naast een ‘Project’ magazine legt. Hoeft ook niet.

Mijn mening over dit soort zaken is de laatste maanden meegegroeid met de markt. Ik zit er ook niet verlegen om, om toe te geven dat mijn eerdere stellingen niet meer dezelfde zijn als nu. Zo ben ik al een tijd afgestapt van het idee dat die 1 op 1 overdracht van de meeste digitale kranten apps interessant is. Ik lees ze amper. Ik lees mijn rss feeds. In dit opzicht ben ik dolenthoesiast over het idee ‘Drupal + html5 = offline digitale kranten lezen’. Koppen scannen kan dan nog steeds, maar er zit meer interactiviteit in dan een rss reader. Maar ga één stap verder in het aanpassen van de layout, of één iteratie verder in multimedia en/of animaties en het geheel valt in elkaar als een kaartenhuisje.

Dus we houden het voorlopig hier bij: Html5 is prachtig in sommige gevallen, maar native apps zullen nog voor lange tijd de scepter zwaaien in App-land, en ik weet niet of de consument moet opdraaien voor de besparingsdrang van uitgevers die kost wat kost niet twee keer (iOS, Android) willen ontwikkelen.

Maar binnen twee maand zien we wel weer.

E-readers in België zijn dood. ‘t Is te zeggen, ze boeren heel slecht en dat zal niet verbeteren zolang er niet stevig aan het concept gesleuteld wordt. Niet helemaal mee akkoord, wat er is ondertussen toch weer veel veranderd.

Popquiz. Stel, je hebt in de familie een tiener die graag al eens een boek openslaat. Zoals vele tieners vandaag kan deze ook vlotjes overweg met een gsm. Facebook en chatten is hem/haar ook al wel bekend, maar de rest van het webgebeuren beperkt zich verder tot iTunes en YouTube, tenzij het moet voor school. Typische tiener dus.

De tiener houdt verder echt wel van lezen. Boeken met hopen en zo, maar hoofdzakelijk Nederlandstalige boeken. Een droom voor elke uitgever, want deze tiener zal niet alleen nu, maar ook later graag lezen niet? Afzetmarkt.

Quizvraag… Welke e-reader geef je aan deze tiener? En hoe krijgt ie er zijn/haar Nederlandstalige boeken gemakkelijk op? (gemakkelijk = principe Amazon, iTunes,…). M.a.w. Op een instant wijze, van het net naar e-reader zonder op die ‘rare’ desktopcomputer te moeten zijn.

Daar sta je dan met de mond vol tanden.

Kunnen we hier iets aan doen graag?

Na enige vertraging mogen we hem dan toch begroeten: de De morgen iPad app. Gezien mijn 5-jarige tewerkstelling vroeger bij de krant was ik best trots dat men dan toch de stap gezet heeft (samen met l’Echo en De Tijd). Jammer dat de uitvoering zelfs met de extra tijd nog steeds niet je dat is.

In de tijd dat ik mijn eerste paragraaf in iA Writer intypte is hij reeds twee keer onderuit gegaan toen ik er naar switchte. Een van die twee keer nam hij zelfs mijn volledige systeem mee de afgrond in. Iets wat me in het half jaar intensief iPad gebruik nog maar een keer overkomen is. De toon zet zich echter verder.

Na lancering krijg je een epistel uitleg op je bord gepresenteerd. Als een app als De Morgen een ‘help’ functie en een FAQ functie nodig heeft, dan schort er iets aan de uitvoering lijkt me. Toegegeven, concurrent De Standaard heef die ook, maar de help functie bij DM is nogal stuntelig uitgewerkt in vergelijking, met een bizar lage kwaliteit van letters, alsof het images zijn ipv tekst, maar dan met slechte jpg compressie.

Maar soit, dat is bijzaak. Hoe leest de krant? Ok, laten we eens kijken wat zo’n krant kost. Bij DS krijg je bij het selecteren van een krant een mooi overzicht van wat die gaat kosten, en of je niet meteen een abonnementje wil. Bij De Morgen? Noppes. Krant kopen is krant kopen. Klik en hop, de download begint. Wat? Verkeerdelijk in die regio het scherm aangeraakt? Pech. Kopen ga je. Apple werkt steeds met een bevestiging in hun store, en dat heeft een reden jongens.

Dan maar naar de krant zelf. Het swipen doorheen de pagina’s gaat stukken vlotter dan bij DS. Lekker snappy. Dat mag ook wel, want als je inzoomt (tweemaal tikken, mooi zo) dan zie je al snel dat men ervoor gekozen heeft om een jpg te gebruiken ipv een PDF representatie. In elk geval een pak minder kwalitatief dan bij DS. Jammer, want de body tekst van De Morgen is oorspronkelijk ontworpen voor gebruik op e-readers. Ik kan het weten, ik heb toendertijd de fonts aangekocht. Maar als ze omgezet zijn naar lowres jpg heeft dat niet veel nut meer natuurlijk. Maar wel beestig snappy. Dat geef ik toe. Doorheen de krant kan je snel scrollen door op een pijltje onderaan de pagina te klikken. Ook vlot.

Een mooie invoering is de artikelbar waar je de artikels als tekst en met bijhorende afbeeldingen kan lezen. Corpsgrootte aanpasbaar, prentjes fullscreen of slideshowgewijs te bekijken. Mooiere implementatie dan DS.

Al bij al nog de moeite waard dus, mits ze een waarschuwing bij aankoop inbouwen, en de zaak wat stabieler opbouwen.

Maar aansluitend bij mijn vorige blogpost moet ik kleur bekennen. In tegenstelling tot vele van mijn vroegere uitlatingen op de deze blog moet ik toegeven dat het me eigenlijk niet zo veel meer doet. Van mijn idee dat de grafische uitvoering van cruciaal belang is bij het scannen van nieuws, en dat krantenlayouts dus in hun oorspronkelijke vorm behouden dienden te worden bij het digitaal gaan, is nu niet meer dezelfde. In gedachten blijf ik bij die mening, maar dan kijk ik naar wat ik effectief in de praktijk doe… dan beland ik bij mijn vertrouwde RSS reader op de iPad. De meeste krantenapps hebben zo’n ingebouwde RSS reader, maar waarom dan nog allemaal verschillende apps als ik alles netjes kan bundelen in een mooi vormgegeven dedicated RSS App. Een mens mag al eens van mening veranderen, niet? Toch wel jammer.

Toegegeven, de formulering is niet meteen tactisch. Misschien ook een beetje een ‘freudian slip’ over hoe mijn mening in zijn vrije loop echt werkt, maar ik heb het over digitale magazines, en hoe die mij toch als ‘traditionalist’ bestempelen.

Je zou denken dat mijn fanatisme over het nieuwe aanstormende medium alleen maar pleit in het voordeel van mijn mee-met-de-zaak zijn. Maar na wat roeren in mijn innerlijke gedachtenpoel moet ik helaas het tegenovergestelde vaststellen. Het feit dat ik die magazines net aantrekkelijk vind wil zeggen dat ik ietwat oubollig ben.

Ik kwam tot die conclusie in de wagen onderweg naar het werk. In de file, waar anders. Ik ben het trouwens niet eens met het idee dat files onze economie handen vol geld kosten. Mijn beste ideeën zijn ontsproten in files. Maar dat is voor een andere blogpost. In elk geval schoot het me plots te binnen. Digitale magazines zijn oubollig. Ze zijn eigenlijk even oubollig als gewone magazines. Het idee om nog steeds met een ‘custom’ grafische layout af te komen in plaats van een template. Dat idee van tekst in vakjes met fotootjes en slideshows en video’s. Het is en blijft een verderzetting van het georganiseerd plaatsen van stukken tekst op een rol papyrus. Netjes in rijen of kolommen.

Misschien moeten we daar maar eens van afstappen. Misschien moeten we weg van die gestructureerdheid. Misschien komen er ooit technologieën die toelaten om een app te openen, en om een reeks tags of zinsflarden te zien voorbijzweven, zodanig getailored naar onze smaak dat zowat alles wat we zien voorbijkomen interessant is. Maar net met dat vleugje ‘afwijking’ zodat het algoritme ook nog wat ruimte laat voor ontdekking. En wanneer de app merkt dat onze ogen net iets langer rond een bepaalde tag blijven hangen gooit het er een hoop content bij. Een ‘contentspawn’ als het ware, die bij het minsteverminderen van de aandacht weer verdwijnt.

Ik weet het. Het klinkt allemaal hectisch, en niet wat we gewend zijn van onze media. Lekker gezellig en rustig iets lezen. Misschien moeten we het wel inkleden in een aangename omgeving. Stel je Fl0w voor, maar dan met artikels die voorzien zijn van de ‘contentspawn’ functionaliteit. Contentspawn. Onthouden die term.

Ik las net dit artikel.

Stof tot nadenken, die post. Hoe zou de wereld van het web er uitzien indien Microsoft Adobe opkocht. Meer nog, stel dat ze de Mac laten vallen. Een idiote business decision, vastwel, maar stel…

Kan Apple een waardig alternatief optrommelen voor Photoshop, zoals het met Final Cut Pro gedaan heeft in reactie op Adobe’s Premiere? Iets in de aard van Pixelmator opkopen en na wat stevig sleutelwerk en een nieuwe carrosserie, hupakee… Photoshop 2.0 (sorry, … euh… 7, nee, 9, tel kwijt).

Vast wel, maar dan is de vraag alweer: hoeveel van de beeldverwerkingstools van Photoshop, die voor een doorsnee graficus als de normaalste zaak van de wereld overkomen, is toepasbaar in die nieuwe app zonder in een oneindig lange patentenrechtzaak uit te monden?

En wat met Indesign, en Illustrator? Stevige uitdaging. Boeiende wereld toch, niet?

PS.: Iets heel anders… Blio is live… en alleen beschikbaar voor Windows gebruikers. Onbegrijpelijk.

Samen met de rest van de WP gebruikers dan ook maar de WPTouch plugin geïnstalleerd.

Ook voor de iPad schakelt ie naar die versie. Laat me weten of dit irritant is, dan haal ik hem er voor de iPad gebruikers onder jullie weer af.

Op de cover van de media.com katern van De Morgen van 10 september 2010 word ik geconfronteerd met een hele reeks magazines, en hun dalende verkoopcijfers. Tenminste, ik veronderstel dat die percentages slaan op de verkoopcijfers (duiding bij infografieken aub). Ik wil best linken naar het artikel online, maar ik krijg geen resultaten als ik de titel ingeef op de site van De Morgen.

Opmerkelijk is dat in bijna geen enkel van de bijhorende interviews met de verantwoordelijke uitgevers en hoofdredacteuren een duidelijke bevestiging van deze feiten weerklinkt. Ik lees reacties zoals “Ja, maar… Blablabla”. Vervang vervolgens die blablabla door een hele uitleg over hoe goed het blad het uiteindelijk toch nog wel doet. De commerciële molen loopt gewoon door. Doe me een plezier, en negeer de titel van het artikel. Lees vervolgens enkel de bijschriften bij alle foto’s en maak zelf een titel op ifv wat je net gelezen hebt. Nu niet meteen negatief me dunkt.

Is het dan fictie? Steekt men in die sector de kop in het zand? Of zijn het allemaal gewoon goede zakenmannen, die weten dat eerlijkheid in de media er niet toe doet, en dat je maar beter alles in een goed daglicht probeert te stellen. We mogen er vrij zeker van zijn dat dit laatste van toepassing is zeker. En gelijk hebben ze. Maar man, wat moet het leuk zijn om een vliegje te zijn om zo mee te kunnen luisteren naar de eerste vergaderingen waar deze cijfers ter sprake komen. Ik betwijfel het of ze daar allemaal nog wel zoveel vertrouwen hebben in de toekomst.

Een mooi voorbeeld hiervan is enkele pagina’s verder in diezelfde kwaliteitskrant te lezen. Daar zie je dat De Morgen binnenkort ook op de iPad te lezen zal zijn. Vreemd, gezien er van hogerhand herhaaldelijk gebleken is dat men het niet zo had op deze speeltjes. Men geeft het zelfs toe in het artikel. Wat me echter het meeste zorgen baart is het stukje waarin Hans Deridder, managing editor bij De Persgroep meedeelt dat die wijziging in filosofie er kwam toen ze in juni de iPad in handen kregen en zagen dat het goed was… In juni pas. Maar soit, het goede nieuws is er, men gaat er nu gelukkig stevig tegenaan. Boeiend om zien hoe een product dat voorlopig naar schatting slechts een maximum afzetmarkt van 35000 kent toch reeds zoveel uitgeverijen doet inzien dat er wijziging op komst is. Blijkbaar is dat getal reeds voldoende voor de ontwikkeling van een nieuw publicatieplatform. Dan toch niet zo zeker van de toekomst van traditioneel drukwerk?